Op 7 december 1941 raakte Amerika betrokken in de oorlog. Japan, bondgenoot van Duitsland, vernietigde de Amerikaanse
vloot bij Pearl Harbor met een verrassingsaanval van de luchtmacht. Amerika verklaarde hierop de oorlog aan Japan en aan
Duitsland. Hitler had direct na Pearl Harbor zelf al de oorlog verklaard aan de VS. De gecombineerde krachten van de
Verenigde Staten, Engeland en de Sovjet-Unie zouden uiteindelijk te veel blijken voor Duitsland en zijn bondgenoten.  

De Kriegsmarine is de Duitse naam voor de Duitse zeemacht van 1935 tot 1945. Bevelhebber van de Kriegsmarine was
admiraal Erich Raeder. Na diens ontslag werd Karl Dönitz bevelhebber. De Kriegsmarine was een van de onderdelen
van de Wehrmacht. Na het einde van de Eerste Wereldoorlog werd Duitsland een verbod op schepen groter dan 10.000
ton opgelegd. Alle Duitse slagschepen die de Eerste Wereldoorlog hadden overleefd moesten worden verkocht aan andere
landen (ze werden echter door de Duitsers op 21 juni 1919 in Scapa Flow tot zinken gebracht).
Duitsland kreeg een verbod om nog nieuwe oorlogsschepen te bouwen. De nieuwe Reichsmarine mocht alleen over kleine
patrouilleboten beschikken, waarmee eventuele smokkelaars tegen konden worden gehouden en de orde op kustwateren en
rivieren kon worden gehandhaafd. Ruim 15 jaar accepteerde Duitsland dit verbod, totdat Hitler in 1933 aan de macht kwam.
De Reichsmarine werd in 1935 omgedoopt tot Kriegsmarine. Hitler wilde de Kriegsmarine sterker maken dan ooit. Dit was
niet moeilijk: door de slechte economie waren veel koopvaardijmaatschappijen failliet gegaan. Hierdoor waren er genoeg
werkloze zeelui die makkelijk gerekruteerd konden worden. Tevens had Duitsland een grote staalvoorraad voor de scheepsbouw.
Hitler trok zich niets aan van het Verdrag van Versailles. Binnen drie jaar beschikte Duitsland over een gigantische marine.
Erich Raeder, een admiraal uit de Eerste Wereldoorlog, werd door Hitler benoemd tot Grossadmiraal en was hiermee de opperbevelhebber van de marine. Karl Dönitz, een onderzeebootkapitein uit de eerste wereldoorlog, werd benoemd tot
opperbevelhebber van de U-booteenheid en hoofdadviseur. Aan hen was de taak om de marine vorm te geven, zij moesten
bepalen welke schepen de marine nodig had en hoe de strategie zou worden vastgesteld.

De RMS Titanic was de tweede uit een drietal luxe superliners, die een groot deel van het transatlantisch verkeer zouden
moeten verwerken. De Titanic was eigendom van de White Star Line-rederij, en werd gemaakt in Belfast; ten tijde van haar
eerste reis was het het grootste passagiersschip ter wereld, en samen met haar zusterschepen Olympic en Britannic het grootste
bewegende object ooit gemaakt door de mens. Tijdens de eerste reis van de Titanic in april 1912 kwam ze in botsing met een
ijsberg; een deel van de stuurboordzijde werd op verscheidene plaatsen doorboord, en binnen drie uur was het schip gezonken. Vijftienhonderd opvarenden kwamen om het leven, waarmee dit één van de ergste schipbreuken in een tijd van vrede in de
geschiedenis is, maar ook één van de bekendste.

SS Leopoldville (10.338 ton - 16,5 knopen), met als thuishaven Antwerpen, werd gebouwd voor de Compagnie maritiem
Belge in 1929. SS leopoldville werd verbouwd in 1935 en tijdens de oorlog 1940 - 1945 ingezet als troepentransport HMT
Leopoldville. Op kerstavond 24 december 1944 vaarde de "Leopoldville" vanuit Southampton naar Cherbourg met aan boord
2.235 man van het "66th US Infantery Division" als versterking voor de slag om de Ardennen. Om 18.00 uur, op 5 mijl noord ter
hoogte van het Franse Cherbourg werd de omgebouwde Belgische liner aangevallen door de Duitse onderzeeboot U - 486.
Een torpedo raakte de stuurboordzijde achter en ontplofte, het duurde iets meer dan 2 uur voor het schip zonk.
Er waren 764 slachtoffers. De U - 486 met als bevelhebber Ob Lt Gerhard Meyer zonk op 12-04-1945 voor de kust van het
Noorse Bergen na een aanval van de Britse HMS "Tapir". All 48 crew lost.